Blog · 22 listopada 2026 · 6 min czytania

Strony nie ma, a serwer mówi „OK”. Sprawdziliśmy 527 sklepów

Każdy serwer do każdej odpowiedzi dołącza trzycyfrowy kod. 200 znaczy „proszę, oto strona”, 404 – „takiej strony nie ma”. Człowiek tego kodu nie widzi, ale czytają go Google, narzędzia do pilnowania strony i programy sprawdzające linki. 22 listopada poprosiliśmy 527 małych polskich sklepów internetowych o adres, który na pewno nie istnieje. 35 odpowiedziało, że wszystko jest w porządku.

Co pokazało sprawdzenie

Do każdego sklepu wysłaliśmy jedno zapytanie o zmyślony adres w rodzaju /strona-ktorej-nie-ma-x7k2p9qa. Dziesięciu sklepów nie dało się ocenić: dziewięć pokazało naszemu programowi ekran weryfikacji „czy jesteś człowiekiem”, jeden odesłał przekierowaniem donikąd. Zostało 517.

Odpowiedź na adres, którego nie maSklepyUdział
Kod 404 – poprawnie48293,2 %
Przekierowanie na stronę główną, kod 200193,7 %
Kod 200 pod tym samym adresem (strona sklepu albo komunikat o błędzie)101,9 %
Przekierowanie na osobną stronę błędu, która odpowiada kodem 20040,8 %
Przekierowanie pod inny adres, kod 20020,4 %

Razem 35 sklepów, czyli co piętnasty, na pytanie o nieistniejącą stronę odpowiada „OK”. W branży nazywa się to „soft 404”: błąd, który udaje, że nim nie jest.

Tych 35 sklepów zapytaliśmy drugi raz, o adres innego kształtu – w podkatalogu i z końcówką .html. 29 znów odpowiedziało kodem 200. Sześć tym razem zwróciło poprawne 404: ich zachowanie zależy od tego, jak wygląda błędny adres. To ważne przy sprawdzaniu własnej strony – jedna próba nie wystarczy.

Zastrzeżenie jak zawsze: to nie jest próba losowa, tylko sklepy z list, które sami układaliśmy według branż, bez dużych sieci. Szczegóły w metodzie na końcu.

Dlaczego to nie jest drobiazg

1. Google dostaje adresy, które nic nie znaczą

Dokumentacja Google mówi wprost: adresów z kodem 4xx wyszukiwarka nie indeksuje, a jeśli były w indeksie – usuwa je. Tak ma być: wycofany produkt znika z wyników. Przy kodzie 200 Google musi zgadywać z samej treści. Gdy treść wygląda na błąd albo pustą stronę, w Search Console pojawia się status „Pozorny błąd 404”. Gdy nie wygląda – a strona główna pokazana pod adresem starego produktu nie wygląda – wyszukiwarka dostaje kolejny adres z treścią, którą już zna.

Żadna z 35 stron nie miała znacznika noindex. W jednym sklepie strona pod zmyślonym adresem sama podawała ten zmyślony adres jako swój adres kanoniczny, czyli prosiła wyszukiwarkę o traktowanie go jako właściwego.

2. Narzędzia przestają widzieć zepsute linki

Program sprawdzający linki, monitoring dostępności, raport „błędy 404” w statystykach – wszystkie patrzą na kod. Jeśli sklep na wszystko odpowiada 200, to literówka w linku z newslettera, usunięta kategoria i stary adres z ulotki wyglądają w raportach na działające strony. Błąd jest, tylko nikt się o nim nie dowie.

Sami na to wpadliśmy: gdy szukaliśmy pliku security.txt w tych samych sklepach, 55 odpowiedziało kodem 200 na adres pliku, którego nie miało. Gdybyśmy patrzyli tylko na kod, policzylibyśmy 55 plików więcej.

3. Klient ląduje na stronie głównej i nie wie dlaczego

Ktoś klika link do konkretnego produktu – z wyszukiwarki, z forum, z wiadomości od znajomego. Zamiast produktu albo informacji „tego już nie mamy, zobacz podobne” dostaje stronę główną. Bez słowa wyjaśnienia. Część uzna, że kliknęła źle, i spróbuje jeszcze raz; część zamknie kartę. Dobra strona błędu mówi, co się stało, i podaje wyszukiwarkę oraz kategorie. Strona główna tego nie robi.

Sprawdź swój sklep

W przeglądarce: dopisz do adresu sklepu coś zmyślonego, np. twojsklep.pl/nie-ma-mnie-12345, i drugi raz z końcówką: twojsklep.pl/test/nie-ma-mnie.html. Jeśli adres w pasku zmienił się na stronę główną – masz przekierowanie. Jeśli widzisz stronę błędu, to jeszcze nie znaczy, że kod jest dobry: otwórz narzędzia programisty (F12), kartę „Sieć”, odśwież stronę i spójrz na pierwszą pozycję w kolumnie „Stan”.

Jednym poleceniem (terminal w macOS lub Linuksie, w Windows „Wiersz polecenia”):

curl -s -o /dev/null -w "%{http_code}\n" https://twojsklep.pl/nie-ma-mnie-12345

Wynik 404 (albo 410) jest poprawny. 200 to soft 404. 301 albo 302 oznacza przekierowanie – dopisz do polecenia -L, żeby zobaczyć, czym się kończy.

Jak to naprawić

  • Wyłącz „przekierowuj błędy 404 na stronę główną”. To najczęstszy przypadek w naszych danych (19 z 35). Zwykle stoi za nim opcja we wtyczce do przekierowań albo SEO, w ustawieniach szablonu lub platformy sklepowej, włączona kiedyś w dobrej wierze. Przekierowanie 301 ma sens tylko wtedy, gdy stary adres ma konkretnego następcę – produkt zastąpiony nowszym modelem, kategoria po zmianie nazwy.
  • Strona błędu ma się wyświetlać pod błędnym adresem, bez przekierowania. Jeśli sklep odsyła na /404.html albo /strona-404/, to ta podstrona istnieje, więc serwer uczciwie odpowiada 200. W serwerze Apache wskazuje się ją ścieżką lokalną: ErrorDocument 404 /404.html. Przy pełnym adresie zaczynającym się od https:// Apache – zgodnie ze swoją dokumentacją – wysyła przekierowanie i pierwotny kod błędu ginie. W nginx odpowiednikiem jest error_page 404 /404.html;.
  • Sklep na gotowej platformie albo własnym silniku: wyślij wykonawcy lub pomocy technicznej wynik polecenia z poprzedniego akapitu i jedno zdanie: „nieistniejący adres ma zwracać kod 404”. To zwykle jedna poprawka w konfiguracji.
  • Na stronie błędu zostaw człowiekowi wyjście: zdanie, że strony nie ma, wyszukiwarkę, linki do głównych kategorii i do strony głównej.
  • Sprawdź ponownie obydwa kształty adresu – w naszym badaniu sześć sklepów odpowiadało poprawnie na jeden, a błędnie na drugi.

Sprawdź swoją stronę – za darmo, w minutę

Darmowy szybki skan Webskan sprawdza szybkość strony na telefonie, HTTPS, nagłówki bezpieczeństwa, podstawy SEO i kilkadziesiąt adresów plików, których nie powinno być widać z zewnątrz. Bez e-maila, bez rejestracji. Odpowiedzi na nieistniejący adres szybki skan nie ocenia – to sprawdzisz poleceniem opisanym wyżej.

Audyt pogłębiony (249 zł) otwiera nieistniejący adres w prawdziwej przeglądarce na telefonie i opisuje, co zobaczy klient i jaki kod dostanie wyszukiwarka – razem z uszkodzonymi linkami na maksymalnie 30 podstronach.

Metoda i zastrzeżenia

  • Lista: 527 małych polskich sklepów internetowych, tych samych, które 18 listopada odpowiedziały nam na zapytanie o stronę główną przy sprawdzaniu security.txt; układana ręcznie według branż, bez dużych sieci.
  • 22 listopada 2026 r. wysłaliśmy do każdego sklepu jedno zapytanie o losowy adres bez końcówki i szliśmy za przekierowaniami (najwyżej sześć). Liczy się kod ostatniej odpowiedzi. 35 sklepów, które odpowiedziały kodem 200, dostało drugie zapytanie – o losowy adres w podkatalogu z końcówką .html. Pozostałych nie pytaliśmy drugi raz, więc sklepów odpowiadających błędnie tylko na adresy z końcówką może być więcej.
  • Dziewięć sklepów pokazało ekran weryfikacji zamiast strony, jeden odpowiedział przekierowaniem bez adresu docelowego; nie oceniamy ich. Człowiek w zwykłej przeglądarce mógłby zobaczyć tam co innego niż nasz program.
  • Zdania o Google opieramy na dokumentacji „HTTP status codes” w Google Search Central i na nazwie statusu w Search Console; o Apache – na opisie dyrektywy ErrorDocument w dokumentacji serwera 2.4. Nazw sklepów nie podajemy.